Op 1 februari viel ik in de ochtend met de fiets. Het was spekglad en toen ik eerder op de ochtend de container buiten zette, ging ik al bijna onderuit: “Moet ik wel fietsen?” Ik zag kinderen en ouders door de straat fietsen en concludeerde: Dit kan gewoon. Helaas.

Waarom hierover bloggen? Ik vond online weinig hulpvolle blogs of verhalen. Dus dacht ik, misschien hebben mensen er iets aan als ik dit deel.

Daarnaast merkte ik, dat ik bizar weinig tips en tricks uit het ziekenhuis meegekregen had. Mijn fysio overdracht was letterlijk één regel tekst. Ik wil wel even duidelijk maken dat ik enorm lief geholpen ben door het verplegend personeel, die duidelijk onderbemand waren in een gedateerd ziekenhuis.

Het is ook voor mij een stukje verwerken. Achteraf concludeerde ik, op basis van veel willekeurige huilbuien, dat ik toch best wel geschrokken was. Schrijven helpt mij het te verwerken en ook te beseffen hoe ik vooruit ga.

Deze eerste blog is een uitgebreid verhaal van die eerste dag. In de volgende blogs ga ik meer in op het herstel en geef ik tips die mij enorm hielpen.

Hoe ben je gevallen?
Nou eigenlijk gewoon met de fiets. Het was een ouder straatje met kleine ‘s’ bochtjes en in de hoeken ervan was nog weinig gereden. Daar was het gewoon nog een ijsbaan. Ik week uit voor een auto en voor ik het wist lag ik op de grond.

En, je wist het meteen?
Op het moment dat ik viel kon ik mijn voet nog bewegen, maar had ik enorme pijnstoten en kreeg mijn fiets niet weg met mijn linkerbeen. Dus ja: ik wist het meteen.

Bovenbeen of heup?
Ja, lastig. Ik had geen pijn door te zitten, maar had enorme pijn in mijn been. Om die reden gokte ik dat het mijn been was.

Wat deed je toen je viel?
Als eerste heel hard vloeken, maar ik bleef ook verbazingwekkend genoeg erg rustig. Ik riep omstanders op om mijn fiets weg te halen en mij te slepen naar de stoeprand. Daarna riep ik mensen op om 112 te bellen. Zelf belde ik mijn vriendin (vrouw), ouders en werk. Sorry voor het geschreeuw jongens…

Werd je geholpen?
Ja, iedereen was enorm behulpzaam. Dat was echt heel fijn. Een buurtbewoner kwam met een kleedje en oplosbare pijnstillers, het was die ochtend echt gigantisch koud en ik gutste van het zweet door de pijn. Mijn vriendin ondersteunde mij in mijn rug waardoor ik soort van kon leunen, zonder al teveel pijn te hebben.

In het ziekenhuis vragen ze je altijd om de pijn te beschrijven op een schaal van 1 tot 10, dit was 22. Buurtbewoners renden ook alle kanten op om te kijken of er al een ambulance aan kwam: dank lieve mensen!

Je lag op straat en toen?
Het was die ochtend gigantisch druk op de spoedeisende hulp omdat iedereen viel en dingen brak. Ik had enorm mazzel dat er agenten kwamen, die deden een inschatting van hoe erg het was waardoor ik … denk ik… hoger op het lijstje kwam? In de straat vlakbij waar ik was gevallen, kwam een ambulance voor iemand. Die persoon had uiteindelijk geen hulp nodig en zo kon ik na grofweg 45 minuten tot een uur meegenomen worden.

Dit was alles behalve leuk. Ik werd opgeschept wat extreem pijnlijk, maar noodzakelijk was. Eenmaal in de ambulance kreeg ik pijnstillers via een infuus. Later op de OK kwam ik erachter dat dit infuus niet goed zat en ik dus niks tot weinig meegekregen had. De dame van de ambulance die mij heel lief hielp zei al: “je gaat zo kleuren zien, denk aan iets leuks.” Ik heb niks gezien helaas… Voor iemand die geen drugs gebruikt is dit toch een gemiste kans.

In het ziekenhuis
De rit naar het ziekenhuis was door gebrek aan pijnstillers en de vele hobbels die Hilversum rijk is geen pretje. Eenmaal binnen ging ik snel door voor röntgenfoto’s waaruit bleek dat de breuk niet heel eenvoudig was. “Wat heb je vanochtend gegeten?” Twee boterhammen antwoordde ik. “Grote of kleine?” Ja, goede vraag. Ik vond ze niet groot. “Oh, dan kan je om half 2 wel naar de OK.”

Er kwam een man langs om mij te vertellen over de risico’s van de operatie. Ik heb geen idee wat hij gezegd heeft, dat kwam allemaal niet echt binnen. Eenmaal op de OK was ik enorm bang voor wat ging komen. Ik wist dat mijn breuk heftig was en hoorde het woord ‘trauma’ vallen. Dat doet je als patiënt niet goed: “Oh is het zo erg?”

Mijn arts kwam langs, een grote brede en rustig glimlachende man. “Hoi, ik ben dokter Teijgeler en ik ga je straks helpen. Het is geen mooie breuk, maar we gaan je helemaal oplappen en ik verwacht dat je volledig hersteld.” Oh, man eindelijk iemand die de magische woorden uitspreekt.

Eenmaal op de OK bleek dus dat mijn infuus niet goed zat. De anesthesie kwam nergens terecht en dat, kan ik je vertellen, is best pijnlijk. Klaarblijkelijk ben ik ‘moeilijk te prikken’. Dus, een nieuw infuus en voor ik het wist voelde ik een koude vloeistof door mijn lichaam trekken en ging het licht uit. Vlak daarvoor grapte de anesthesist nog dat ik “100% KETA kreeg, zo puur en goed krijg je het niet op de straat.” Lol.

Wakker worden
Door al die toestanden rondom Covid-19 is het ziekenhuis ook wat meer complex dan gebruikelijk. Gelukkig was het eerste wat ik zag de gerustgestelde blik van mijn meissie. Hoe stoned en high ik ook was, dat was zo ontzettend fijn.

De arts die mij ook al geruststelde had haar direct na de operatie gebeld om te vertellen dat het heel goed gegaan was. Pas daarna zei hij dat het een heftige operatie en breuk was. Toch fijn dat iemand snapt dat je gewoon gerustgesteld wil worden (als dat kan). Dank dhr. Teijgeler!

Tips en aanraders

  1. Blijf kalm en bel zelf 112 of laat iemand anders 112 bellen.
  2. Vraag omstanders om pijnstillers, geloof mij: die wil je.
  3. Ga ergens liggen waar je vooral stabiel kan liggen. Een hek of muurtje is/zijn ideaal.
  4. Beweeg je been zo min mogelijk, dat wil je echt niet. Test wel even of je jouw voet nog kan bewegen (dit is handig, dan weet je dat er geen pezen o.i.d. kapot zijn).
  5. Blijf praten met omstanders en kijk of er iemand kan komen die je goed kent.
  6. Blijf goed ademen, neem je tijd om lang door jouw neus in te ademen en blaas rustig uit via jouw mond.
  7. Merk je niks van de pijnstillers? Vraag dan of ze het infuus kunnen checken.
  8. Na de operatie, even je vrouw tippen dat de container naar buiten moet.

In de volgende blog

In mijn volgende blog ga ik op mijn eerste dagen in en geef ik je wat tips die mij enorm hielpen.

Categories: General

2 Comments

Karin · March 3, 2021 at 2:43 pm

Jee Vincent, wat heftig allemaal, maar goed dat je het opschrijft, voor jou voor je verwerking, en voor ons, om goed te kunnen begrijpen wat er met je gebeurd is. Voor nu: ik hoop op een vlot en goed herstel. Succes Vincent👍👍😘😘

    Vincent · March 3, 2021 at 3:17 pm

    Hey Karin, wat leuk dat je even reageert! Bedankt voor alle steun, dat helpt enorm. Je zoon heeft al een paar keer een heerlijke lunch eruit getoverd, dat helpt ook. Vincent

Leave a Reply

Avatar placeholder

Your email address will not be published. Required fields are marked *