In mijn vorige blog vertelde ik over de noodlottige dag en hoe die verliep. In deze blog beschrijf ik mijn tijd in het ziekenhuis en hoe ik naar huis ging. Ik probeer tips mee te geven die jou kunnen helpen als je dit ook ervaart en tegelijk is het voor mij een stukje verwerken.

De eerste nacht na de operatie
Het eerste wat ik zag, na mijn operatie, was de gerustgestelde lach van Astrid. Man, dat is fijn wakker worden! Astrid mocht kort blijven in verband met Covid-19 en dus moest ik het al snel doen zonder haar. Gelukkig had ze alles meegenomen wat ik nodig had:

  • Oplader voor mijn mobiel
  • Oortjes
  • Allerlei magazines
  • Elektrische tandenborstel (love it)
  • Mijn knuffeltje!

Zaken die je als normaal beschouwt
Na een operatie van ruim twee en een half uur, ruim twee liter bloedverlies, de nodige dosis morfine en noem het maar op, voel je je niet helemaal zoals normaal. Iets wat mij nog nooit was overkomen, ik kon niet plassen! Wat ik ook deed, er gebeurde niks. NIKS!

Om half zes kwam de zuster binnen die met een echo mijn blaas checkte: “Ja meneer Veenenberg, die is 75% vol. Dat moet er toch tussen nu en een uur uit, anders krijgt u een katheter.” Voor de mensen die het niet weten, dat is een slangetje die recht door dat gaatje bovenin gaat. Dat wil je dus niet. Mijn tip voor plassen als het niet lukt! Doe oortjes in en zoek op YouTube naar ‘stromend water‘. Binnen een minuut: score! Ik blij, zuster ook blij: winning.

Tips voor vragen in het ziekenhuis

  • Vraag naar hoe jouw herstel eruit gaat zien. Denk hierbij aan: wat mag ik wel en wat mag ik niet. Wanneer heb ik vervolgafspraken en waarvoor?
  • Vraag naar de fysiotherapeut en of je wel op de goede afdeling ligt! Ik lag op de acute zorg, daar had ik niet hoeven te liggen. Daarnaast hadden mijn fysiotherapeuten daar welgeteld twee x 5 minuten. Dat is echt dramatisch weinig als je geen vertrouwen in jouw eigen lichaam hebt en geen idee hebt waar je aan toe bent. Je moet er echt op staan dat ze je uitleggen hoe je overeind moet komen en hoe je fatsoenlijk loopt met een looprek of krukken. Het is ook vrij essentieel dat jij uit kan leggen hoe anderen jou moeten helpen. Als je dat zelf al niet weet, kan je ook geen anderen instrueren. Meer daarover in de volgende blogs.
  • Vraag naar wat voor medicijnen gebruikelijk zijn en wat je moet doen met het verband op jouw wond. Mijn wond is 35cm lang, dat is geen kleintje. In het ziekenhuis zeiden ze enkel “dat mijn verband zondag (het was toen dinsdag) vervangen moest worden”. OK, waarmee dan, wat voor verband? Als je een wond hebt die groter is dan 10 – 15 cm (dit hebben de meeste apotheken voorradig), bel dan snel met jouw apotheek zodat ze dat kunnen bestellen (of bestel het gewoon via Bol.com o.i.d.).
  • Zorg ook dat je bredere onderbroeken koopt, je past echt nergens in met een been dat twee keer zo dik is door de zwelling. Oh ja, bestel ook joggingbroeken in maatje L als je die nog niet hebt. Na een paar dagen in je blote dokus is een broek aantrekken, een zachte broek, echt hemels. Dus doe dat.

Dag twee in het ziekenhuis
Op dag één werd ik, de vijf minuten dat de fysiotherapeuten bij mij waren, even uit bed gehaald. Ik mocht snel een looprek vastpakken en weer gaan liggen. Dat was het. Top.

Op dag twee werd ik geholpen naar het toilet, letterlijk aan de overkant van de gang. Ik viel halverwege mijn kamer bijna flauw en ging even zitten. Nadat ik, gutsend van het zweet, weer bijgekomen was zette ik de trip voort en wist ik mijn volledige boodschap verticaal te communiceren met het toilet: SCORE! Zonder flauwvallen terug naar mijn kamer, dubbel score.

Flauwvallen
Ik kwam erachter dat de angst in mij ervoor zorgde dat ik mijn adem inhield en tegelijk erg bang was waardoor ik de neiging kreeg om flauw te vallen. Dit kan eenvoudig voorkomen worden als iemand tegen je zegt: blijf ademen en kijk naar mij.

Het ziekenhuis verlaten

Het enige wat ik wilde, was naar huis. Maar, hoe dan? HOE DAN? Gelukkig kwam er een dame langs die voor mij via de thuiszorg regelde dat er een bed gedropt werd (met zo’n afstandsbediening), krukken, een plasbuis en een looprek. Ik heb zelf nog een verhoogde toiletbril besteld (werkte voor mij niet echt omdat mijn knie amper kon buigen, hoger zitten betekent meer buigen) en een muurbeugel (met zuignappen, had ik uiteindelijk ook weinig aan).

De thuiszorgwinkel was mega meedenkend en relaxed: “Oh joh, ik woon om de hoek, ik breng het na werktijd wel even snel.” Thanks Dennis van Full Mobility, je was echt onze held die dag.

Als je een operatie zoals de mijne ondergaan hebt, dan krijg je ziek veel pillen en spuiten mee. Spuiten tegen trombose en pillen om je helemaal plat te leggen. Uiteindelijk heb ik 1x een morfinepilletje genomen waarvan ik rare hallucinaties kreeg en daarnaast enkel paracetamollen. De spuiten tegen trombose, begrijp van anderen, is een keuze per ziekenhuis. Ik heb nergens anders gehoord dat iemand ze zo lang moest doorspuiten, maar goed.

Tips voor naar huis

  • Vraag nogmaals naar alle zaken die belangrijk zijn en vraag ook naar documenten die je nodig hebt zoals een ontslagbrief, overdracht fysiotherapeut (bij voorkeur meer dan één zin die ik kreeg) en eventueel andere bewijzen voor verzekeringen en ga zo maar door.
  • In mijn geval was een uitleg over hoe Astrid mij moest prikken nodig, zorg dat je dit rustig uitgelegd krijgt. Voor iemand die nooit geprikt heeft, kan zoiets best lastig zijn.
  • Zorg dat de auto waarin je vervoerd wordt niet te laag op het wegdek ligt, daar kom je echt niet uit dan. Wij hebben een Kia Niro en met een kussentje op de stoel was dit erg goed te doen. Het kussentje heb je nodig zodat je meer ruimte hebt tussen de auto en jouw been. Op deze manier kan je prima even op de stoel zitten, met jouw been in een kleine hoek omlaag.
  • Blijf vooral kalm en geef goed aan wat er wel en niet met jouw been kan gebeuren. Jouw verzorger zal je in de komende week vaak moeten helpen met jouw been optillen, wees duidelijk in wat je wil: “rustig omlaag bewegen.”
  • Zorg dat het bed wat je thuis krijgt voorzien wordt van een dikke moltonhoes en extra beddengoed. Ik moest enorm zweten elke nacht en dat plastic matras helpt daar niet echt bij. Dus, extra lagen erop en je slaapt beter.
  • Bestel ook bij de thuiszorg zo’n plasbuis (als man zijnde, voor vrouwen een po denk ik), je kunt in de eerste week echt niet zelf uit bed, dus in de nacht wil je dat rustig kunnen doen als het moet.

Volgende blog
Zo, dit is wel weer genoeg voor nu. In mijn volgende blog ga ik in op het begin van jouw herstel en geef ik tips die ik kreeg. Ik beschrijf ook hoe je jezelf kunt leren uit bed te komen en basis vaardigheden weer een beetje uit te voeren.

Dank voor alle leuke reacties op mijn eerste blog!


0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *