Als je met een gebroken been naar huis gaat, dan zijn jouw voorzieningen nog belangrijker dan normaal. Zoals ik aangaf, had ik via de thuiszorg een bed, krukken, een plasbuis en een looprek bezorgd gekregen. Dat helpt, maar alsnog moet je het meeste zelf doen. Daarom in deze blog wat kennis om op te starten!

De eerste nacht thuis

Toen ik eenmaal in de auto zat, dat was nogal lastig omdat ik mijn been amper kon buigen, ging het vanaf daar gelukkig soepel. Ondanks ik de neiging had flauw te vallen, was de drang om van de auto naar binnen te gaan erg sterk. Vanaf de auto, hop mijn bedje in: soepel. Dus, de tip voor het begin: blijf ademen, focus op jouw doel en kijk vooruit en rug recht.

Eenmaal in bed kwam ik daar ook niet snel weer uit. Pas als je thuis bent begint het besef wat er allemaal gebeurd is. Mijn buurman kwam gelukkig al snel langs met een kaartje. Hij vroeg er wel bij of het niet al te vroeg was. Nee hoor, Ed. Dit soort kaartjes zijn zeer terecht! Hij bracht ook met zich mee een stapel voeding en snackies. Tip aan iedereen, als iemand medisch niet in orde is: maaltijden zijn goud.

Een woord van dank aan iedereen die maaltijden bracht! De eerste twee weken hebben we niet zelf hoeven koken. Dus, dank je wel aan: Luke & Melissa, Edwin & Marloes, Robie & Lisanne, Dion & Miriam, Lenneke & Vivian, Rob & Lia (paps en momsy), Gerrit & Hennie (mijn te gekke schoonouders), Roel & Marlien, Mirjam & Arnaud (a.k.a. Ern), Vie + Mo + Mar (de VU-chicks) en natuurlijk mijn collega’s!

Slapen in de woonkamer

Slapen in de woonkamer is even anders dan normaal. Nu kon ik (A) niet zelf uit bed, stond (B) de vaatwasser aan en hadden we net twee dagen voor mijn breuk (C) twee nieuwe katten. Die beestjes waren gelukkig redelijk stil in de bijkeuken, tot half zeven in de ochtend. Dan begon het gemiauw en gekrab aan de deur @#@#!$!.

Dus mijn advies aan iedereen, als je denkt dat het glad gaat worden: geen nieuwe huisdieren.

Het slapen in de woonkamer viel mij alles mee! Ja het is wat onwennig, maar met een plasbuis (je voelt je wel een oudere man op dat soort momenten), een telefoon en oortjes gaat dit prima! Goede tip, probeer de app ‘Headspace’ de eerste nachten. Ik was nogal geschrokken door alles, waardoor mijn oren suisden en ik mijn hartslag hoorde. Deze app hielp mij in slaap komen/tot rust. Ze zeuren een tijde door over een abonnement, dat kan je gewoon negeren.

Vertrouwen om te bewegen

Mijn grootste struikelblok was bewegen. Naar het toilet gaan was echt een worsteling, met name omdat ik de neiging had om flauw te vallen. Op de eerste vrijdag kwam gelukkig Martijn langs, een goede vriend en tevens fysiotherapeut! Martijn bracht naast een mega grote glimlach en een zieke lunch ook psychologisch advies mee. Hij zei: “ja, jouw breuk is heftig, maar het is ook gewoon een breuk en het hersteld zoals alle breuken.”

Thanks Martijn! Dus Martijn leerde mij lopen met een looprek.

  1. Bed helemaal omhoog.
  2. Voet onder je been en beweeg naar de rand.
  3. Laat jouw hulp jouw been rustig van het bed af tillen en ga op de rand zitten, met je bips op de rand.
  4. Nu sta je al praktisch.

Met het looprek ging het heel anders dan in het ziekenhuis. Martijn liet mij zien dat ik eerst het looprek een stukje naar voren moest zetten, dan mijn gebroken been bijzetten (voet mag op de grond, maar niet op staan #onbelast) en dan mijn goede been bij. “Blijf goed recht staan, adem rustig door en kijk naar voren.”

Het belangrijkste die dag was vooral een stuk vertrouwen. Zoals Martijn mij later nog via een voiceclip zou toesturen: “Alles komt goed!”

Ook op mijn vorige blog kreeg ik weer een lading leuke reacties, dank mensen! Ik vind het iets lastiger om nu te schrijven nu het al een stuk beter gaat. In het volgende verhaal het herstel tot aan mijn laatste afspraak bij de chirurg.

Categories: General